پنج فیلمی که معماری مدرن را نقد می کنند



گروه معماری هنر آنلاین: توانایی بازنمایی فضاها، حرکت در زمان، سینما را به معماری نزدیک می کند، به گونه ای که از محدودیت های نقاشی، مجسمه سازی و موسیقی فراتر می رود. هم در سینما و هم در معماری، فضا موضوعی کلیدی است و اگرچه به شیوه‌های متفاوتی با آن برخورد می‌کنند، اما با ارائه یک تجربه فیزیکی و بصری از محیط ساخته‌شده، همگرا می‌شوند. در واقع معماری مانند سینما در دو بعد زمان و حرکت جریان دارد. یکی از پیوندهای فراوان این دو حوزه در نقد فضایی است که سینما ارائه می دهد، یعنی نقد معماری. تعدادی از تولیدات فیلم منتشر شده از زمان لومیر به بازنمایی شهر و معماری از طریق پرده پرداخته اند، و بسیاری از آنها به انجام این کار به شیوه ای انتقادی، با نگاهی ناباورانه یا تحریک آمیز به تولید معماری فعلی اختصاص یافته اند. شاید به این دلیل که فیلم همزمان با معماری مدرن ظهور کرد، به ابزاری برای نقد تبدیل شده است. در واقع بسیاری از تولیدات سینمایی به عنوان نمونه های به یاد ماندنی نقد معماری و جامعه مدرن شناخته می شوند. در این گزارش به بررسی پنج فیلم می پردازیم. نقد زیستگاه مدرن: فیلم «عموی من» فیلمی فرانسوی به کارگردانی ژاک تاتی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. این فیلم بازدید آقای اولو از خانه خواهرش و شوهر خواهرش را نشان می دهد که زندگی مرفهی دارند. شهر مدرن در فیلم ژاک تاتی به شیوه ای استادانه به تصویر کشیده شده است. فناوری و مدرنیزاسیون، که در مصنوعات، دستگاه‌ها و ساختمان‌های عجیب تجسم یافته‌اند، در تضاد با شخصیت نمادین آقای اولو است، موضوعی که به سادگی با شیوه زندگی جدید تحمیل شده توسط روند پرشتاب مدرن‌سازی شهری سازگاری ندارد. او بیهوده تلاش می کند تا خود را با واقعیت جدیدی که نوید آسایش و راحتی را می دهد وفق دهد اما تاکنون تنها موانع و مقاومت هایی از خود نشان داده است. نقد سیاست مسکن: فیلم «پروت ایگو» فیلم «افسانه پرویت ایگو» محصول سال 2011 توسط چاد فردریش است. Pruitt-Igo نام مجتمع مسکونی است که سالها پس از جنگ برای قرار دادن طبقات اجتماعی پایین در حومه سنت لوئیس آمریکا ساخته شد. این فیلم با جمع آوری شهادت ساکنان سابق این مجموعه، انگیزه هایی را که منجر به ساخت مجتمع مسکونی بزرگ و تناقضاتی که منجر به انفجار آن در سال 1972 شد، آشکار می شود. منتقدان معماری از تخریب این بنا برای حمله به معماری مدرن استفاده کردند. . چارلز جنکس، نظریه پرداز مشهور معماری، لحظه انفجار این ساختمان ها را لحظه مرگ معماری مدرن نامیده است، اما این فیلم داستان پیچیده تری از این مجتمع مسکونی را از زبان ساکنان آن روایت می کند و توضیح می دهد که موضوع این بوده است. فراتر از معماری ساختمان نقد شهر مدرن: فیلم «زمان بازی» فیلم «زمان بازی» به کارگردانی ژاک تاتی محصول دهه شصت فرانسه است. در این فیلم ریاضت زندگی در شهر مدرن بار دیگر در تقابل با شخصیت نوستالژیک آقای اولو در فیلم «عموی من» به تصویر کشیده شده است. فیلم «بازی مرگ» چالش‌های بشری در مواجهه با موقعیت مدرنیته را در قالبی کمیک بررسی و بازنمایی کرده است. نقد و بررسی: «دو سه چیز درباره او می دانم» فیلمی ساخته ژان لوک گدار کارگردان فرانسوی در سال 1967 است. این فیلم از تصاویر تغییرات شهری حومه پاریس که در دهه 1960 رخ داده است به عنوان استعاره ای استفاده می کند. زندگی شخصیت ها این فیلم مصرف گرایی، سرمایه داری و جهانی شدن را به عنوان سوژه های اصلی داستان به تصویر می کشد. نقد و بررسی کنترل: فیلم «آلفاویل» «آلفاویل» نام یک فیلم سیاه و سفید فرانسوی به کارگردانی ژان لوک گدار محصول 1965 و فیلمی دیستوپیایی است که بسیار دور از واقعیت است و شهری کاملاً تخیلی را به تصویر می کشد. در این شهر تمام کنش های اجتماعی توسط یک سیستم مرکزی کنترل می شود، کامپیوتری به نام آلفا 60 که سرنوشت ساکنان آن را تعیین می کند. به نظر می رسد این جامعه دیستوپیایی که تحت سلطه فناوری است، بسیار بیشتر از آنچه می خواستیم به واقعیت ما شبیه است. این فیلم شهرنشینی را متحول می کند.


اخبار هنری

دیدگاهتان را بنویسید